Wodna dyspersja akrylowa, która nadaje kostce i betonowi jednolitą barwę i jednocześnie ogranicza wnikanie wody, słabych kwasów i soli. Tworzy bezpyłową warstwę polimerową i ogranicza powstawanie wykwitów węglanowych.
Nawierzchnia
Kostka brukowa
Nawierzchnia, do której producent przeznaczył ten preparat.
EI-19 robi dwie rzeczy naraz: nadaje kolor i zabezpiecza. To wodna dyspersja akrylowa, więc pracuje się nią bez uciążliwego zapachu, a narzędzia myje wodą.
Wybiera się go wtedy, gdy kostka albo ogrodzenie wyblakły nierówno i sama impregnacja bezbarwna tego nie naprawi. Preparat kryje różnice odcienia i zostawia jednolitą barwę. Producent podaje kolory: szary, grafit, antracyt, czarny, czerwony i biały.
Od rozpuszczalnikowego EI-26 różni go baza i wydajność: EI-19 daje 4-6 m² z litra i jest wodny, EI-26 8-10 m² z litra i głębiej wnika w zwarty beton. Przy bardzo porowatym podłożu producent zaleca drugą cienką warstwę.
Najczęstsza przyczyna nieudanej impregnacji nie leży w preparacie, tylko w podłożu. Impregnat nie zwiąże się z powierzchnią, na której został tłuszcz, wykwit wapienny albo stara powłoka.
Świeża kostka wymaga sezonowania. Producenci podają ten czas w karcie technicznej - zwykle jest to około 28 dni od produkcji. Wartość dla konkretnego preparatu znajdziesz w zakładce „Dane techniczne”.
Przed pełną aplikacją zrób próbę na fragmencie, który zasłania donica albo róg tarasu. Ten sam preparat na dwóch partiach materiału potrafi dać inny odcień, a na powierzchni z resztką starej powłoki nie zwiąże się wcale.
To zależy od efektu podanego w danych technicznych. Preparat bezbarwny zostawia kolor bez zmian, wersja z efektem mokrym pogłębia go trwale, a impregnat koloryzujący nadaje nowy odcień. Efekt każdego produktu jest wpisany w zakładce „Dane techniczne”.
Po zachowaniu wody. Dopóki krople zbierają się na powierzchni, warstwa pracuje. Kiedy woda zaczyna wsiąkać i po deszczu wracają ciemne plamy, ochrona się zużyła.
Nie. Woda zajmuje pory, przez które ma wniknąć preparat, i zostaje pod powłoką. Efektem bywa mleczny nalot, którego nie da się usunąć bez zdjęcia warstwy. Wyjątki - preparaty dopuszczające lekkie zawilgocenie powierzchniowe - są opisane w danych technicznych.
Policz to kalkulatorem pod opisem produktu: podaje wydajność z karty producenta, liczbę warstw i chłonność podłoża, i przelicza je na opakowania. Przy chłonnej, starszej kostce trzymaj się dolnej granicy wydajności.
Preparaty wnikające w materiał nie tworzą filmu na wierzchu i nie zmieniają przyczepności. Tam, gdzie producent wypowiada się o śliskości, cytujemy to w danych technicznych. Jeśli posadzka jest już śliska, właściwym produktem jest preparat antypoślizgowy, nie impregnat.
Nie. Odcień końcowy powstaje z koloru preparatu i koloru kostki pod spodem, więc ten sam produkt na szarej i grafitowej kostce da inny efekt. Producent wprost wymaga próby na małej powierzchni przed pełną aplikacją.
Preparat tworzy warstwę polimerową na chłonnym podłożu mineralnym - związanie zależy od tego, czy kostka była czysta, sucha i wysezonowana. Na resztkach starej powłoki albo na mleczku cementowym nie zwiąże się prawidłowo.
Producent podaje jedną warstwę jako wystarczającą, z drugą cienką warstwą przy bardzo porowatym podłożu, dla lepszego krycia.
Karta techniczna i karta charakterystyki będą dostępne po zatwierdzeniu.
Podaj powierzchnię i chłonność podłoża. Dobierzemy liczbę litrów i opakowania.
Zużycie zależy od chłonności materiału i techniki nakładania. Na bardzo porowatym podłożu producent zaleca drugą cienką warstwę.
Przykład dla 45 m²
9l
Wpisz swoją powierzchnię, żeby policzyć dla siebie.
Impregnat nie zwiąże się z powierzchnią, na której coś zostało. To najczęstsza przyczyna reklamacji.
Przejdź bezpośrednio do właściwej kategorii. Nie sugerujemy kompatybilności między materiałami.